Heartache

Ik heb nog nooit zo veel gehouden van een jongen, als van hem. We waren acht maanden bij elkaar, dat klinkt voor sommigen misschien erg kort, maar voor mij was dat erg lang. Ik had eigenlijk wel gedacht dat het veel langer zou duren dan die acht maanden, dat onze relatie sowieso stand kon houden tot één jaar, of anderhalf. Maar dit bleek niet zo te zijn, en ik ben er kapot van. Eigenlijk is 'kapot' zacht uitgedrukt... Dit alles voelt alsof ik in een diepe, zwarte put ben gegooid en er geen enkele mogelijkheid is om eruit te komen. Ik kan niet omhoog klimmen, maar blijf beneden, in die zwarte put. Samen met mijn familie, vrienden en vriendinnen: maar uiteindelijk ben ik alleen. Ik moet er zelf uit gaan komen, er is hulp, maar ik moet zelf het licht in die put gaan zien.

En dat is heel erg moeilijk. Vooral ook omdat ik er elke dag mee geconfronteerd wordt, aangezien hij bij me op school zit. Normaal gezien kwam ik hem niet eens zo vaak tegen, maar nu het uit is - oh, wat is dat vreselijk om te typen - zie ik hem opeens veel vaker. Zelfs als ik hem probeer te ontlopen, kom ik hem nog tegen. Had het zo moeten zijn? Of is zoiets puur toeval? Ik voel me er in ieder geval totaal niet prettig bij, want zulke confrontaties zorgen ervoor dat de tranen weer bij me beginnen op te wellen. Dat wil ik écht niet, maar het gebeurt toch. Hoe zou hij eronder zijn? Zou hij me missen, me stiekem toch terug willen? Ik weet het niet. En misschien is het ook maar beter om het niet te weten. Elke dag hoop ik weer op een kleine vooruitgang qua verdriet, en soms denk ik ook echt vooruit te zijn gegaan, maar dan zie ik hem weer en voel ik me verschrikkelijk. Ik wil hem zo ontzettend graag terug... Toch zie ik zelf ook wel in dat het voor nu beter is zo. Voor nu. Misschien komen we elkaar later wel weer tegen... Ik hoop het zo erg. Het is namelijk niet zo dat we uit elkaar zijn gegaan omdat de één niet meer van de ander hield. We houden beide nog veel van elkaar en dat maakt het ondraaglijk. Althans, voor mij. Het was nodig om alle dingen die me aan hem herinneren even op te bergen, maar zelfs liedjes herinneren me aan hem. Het voelt alsof ik de radio niet aan kan zetten zonder dat ik aan hem zal denken. Maar liedjes, spullen en foto's zijn niet de enige dingen die me een brok in m'n keel doen bezorgen: zelfs de menukaart in een Turks/Grieks restaurant deed me aan hem denken. Tja, dat krijg je dan als je weet dat hij vaak bij de Turk zit om kapsalon te eten...

Het is zo vreselijk. Iedereen om me heen die om me geeft, probeert me er doorheen te slepen, maar het voelt nu alsof ik er over drie jaar nog steeds niet vanaf ben. Ik waardeer het wel echt heel erg hoor, de steun van mijn familie en vrienden. Echt, als ik die toch niet had... dan had het serieus nog zo lang geduurd voor ik er over heen was! Want dat het drie jaar zal duren... dat is natuurlijk niet realistisch. Realistisch denken kan ik echt nog wel. Ik weet heus wel dat ik me gewoon moet laten meeslepen door het leven. Komen we weer terug bij elkaar? Oké, mooi. Komen we niet terug bij elkaar? Dan zal dat vast het beste zijn. Maar op dit moment voelt dat niet zo makkelijk. Er is echt wel meer in het leven dan mijn ex, maar het is nu nog geen week uit en ik voel me nog verschrikkelijk. Het lijkt alsof hij de enige is die deze 'hartenpijn' kan genezen... Doordat hij naar me toe zou komen en zou zeggen dat hij een grote fout begaan heeft. Maar dat gebeurt natuurlijk niet. Ik dacht in de eerste instantie ook dat 'praten' - lees: appen - met hem wel zou helpen, maar het heeft er alleen maar voor gezorgd dat ik hem nóg meer mis. Dus heb ik ervoor gekozen hem geen berichten meer te sturen, nadat ik de reden daarvan had uitgelegd. Hij begreep dat gelukkig. Toch voelt het zo pijnlijk... Eerst hadden we elke dag contact, en nu? Nu is er niets meer van over. Maar dat is nu even beter zo, geen contact. Des te sneller ik eroverheen ben.

Toch maak ik me druk om hem. Ik wil weten hoe hij zich voelt en hem knuffelen wanneer ik merk dat het niet goed met hem gaat, maar dat kan niet. Hij heeft problemen en ik wil hem steunen. Maar het zijn serieuze problemen, problemen die ik niet eventjes op kan lossen. Daarom heb ik er voor nu vrede mee dat het over is. We zijn nog jong en we moeten allebei aan onszelf werken, voor we echt gelukkig kunnen worden. Samen, of met iemand anders. Ik bijvoorbeeld moet eerst leren van mezelf te houden, want ik vind mezelf over het algemeen helemaal niet leuk. Ik snap niet waarom ik uniek ben. Er zijn toch nog meer mensen die ook spontaan en grappig zijn? En zo spontaan en grappig ben ik helemaal niet. Nou ja, soms vind ik mezelf wel grappig... Maar daar houdt het mee op. Ik vind wel dat ik een mooie persoonlijkheid heb, meer ook niet. Mijn uiterlijk is ook niet vreselijk, nou ja, soms wel (neem bijvoorbeeld de make-uploze ochtenden), en dat zorgt ervoor dat ik mezelf maar 'the average girl' vindt. En ik wil niet average zijn... Ik kijk vaak in de spiegel, en dan zie ik altijd wel dingen die ik lelijk vind aan mezelf. Het totaalplaatje is wel oké, dat wel. En ik zie ook altijd wel mensen die er beter uitzien dan ik, of leuker zijn dan ik. Ik wil zo graag van dat gevoel af. Maar hoe? Misschien een psych? Hopelijk gaat dat helpen. Want tevreden zijn met jezelf, houden van jezelf, dat is super belangrijk. Wat zeg ik, super belangrijk... Éen van de belangrijkste dingen in deze wereld. Als er dan toch uiteindelijk niemand is die van je houdt, dan houd je altijd nog van jezelf. En, zoals mijn oom dat gisterenavond tegen me zei tijdens een twee uur durend telefoon gesprek: als je van jezelf houdt, dan is je liefdesverdriet ook minder. Ik ga echt wat aan mij zelfbeeld doen.