Spinnen op een examenblaadje, feesten en het meest verschrikkelijke vak ter wereld

Daar zit ik dan, in mijn nieuwe pyjamabroek met hartjes van de H&M voor maar 5 euro. Wat is het leven toch fijn, eigenlijk. Nu heb ik makkelijk praten, want ik ben vrij van school omdat ik klaar ben met mijn examens. Atlhans... Dat hoop ik. Ik denk - nee, ik voel - namelijk dat ik maar op de herkansing moet gokken. Er is namelijk één vak waar ik echt verschrikkelijk in ben: M&O. De theorie valt allemaal nog wel mee, maar die rekensommen? Ze lukken me nooit op de een of andere manier. Er is altijd wel íets wat ik fout doe. Mijn opa heeft me moeten helpen (hij heeft verschillende diploma's gehaald op financieel gebied en weet dus als geen ander hoe je M&O aan kunt pakken) en probeerde me inzicht in het vak bij te brengen. Op die momenten lukte dat wel, maar tijdens het examen ging er maar één gedachte door mijn hoofd: HELP, WAT IS DIT?!
En tot overmaat van ramp liep er ook nog eens een spin over mijn tafel...

Heartache

Ik heb nog nooit zo veel gehouden van een jongen, als van hem. We waren acht maanden bij elkaar, dat klinkt voor sommigen misschien erg kort, maar voor mij was dat erg lang. Ik had eigenlijk wel gedacht dat het veel langer zou duren dan die acht maanden, dat onze relatie sowieso stand kon houden tot één jaar, of anderhalf. Maar dit bleek niet zo te zijn, en ik ben er kapot van. Eigenlijk is 'kapot' zacht uitgedrukt... Dit alles voelt alsof ik in een diepe, zwarte put ben gegooid en er geen enkele mogelijkheid is om eruit te komen. Ik kan niet omhoog klimmen, maar blijf beneden, in die zwarte put. Samen met mijn familie, vrienden en vriendinnen: maar uiteindelijk ben ik alleen. Ik moet er zelf uit gaan komen, er is hulp, maar ik moet zelf het licht in die put gaan zien.